دانلود پاپان نامه حقوق آدم ربایی




دانلود



‏ شاید بتوان گفت بعد از جرم قتل عمدی مهمترین جرم علیه اشخاص جرم آدم‌ربایی است . تحت شرایطی آدم ربایی می‌تواند بعنوان ‏یك بزه بین‌المللی و به عنوان یك جرم سیاسی مورد بررسی قرار گیرد و ربودن افراد یكی از مصادیق جرائم علیه آزادی تن ‏اشخاص می‌باشد. در تعریف آدم‌ربایی می‌توان گفت . "بردن و انتقال دادن شخصی از مكانی به مكان دیگر بدون رضایت به قصد ‏سوء" امروزه دیگر نمی‌توان گفت در كشور ما ربودن و جرم آدم‌ربایی به ندرت اتفاق می‌افتد. هر چند در گذشته اغلب اطفال، ‏مجنی علیه این جرم قرار می‌گرفتند اما در زمان حاضر اشخاص كبیر هم مجنی علیه این جرم قرار گرفته و بر حسب انگیزه آدم‌ربا ‏و آدم ربایان، بزه دیده این جرم قرار می‌گیرند. در حقوق كیفری ایران از زمان مشروطیت این جرم مورد توجه قانونگزاران قرار ‏گرفته چنانچه ماده 270 قانون جزای عرفی به ربودن اطفال اختصاص داده شده بود. كاملترین قانونی كه در خصوص جرم ‏آدم‌ربایی به تصویب رسید و تا حدی ارتكاب این بزه را تقلیل داد، قانون تشدید مجازات ربایندگان اشخاص مصوب 28ˆ12ˆ1353 ‏می‌باشد. با تصویب قانون مجازات اسلامی (تعزیرات و مجازاتهای بازدارنده) و اختصاص ماده 621 این قانون به جرم آدم‌ربایی ‏این سوال مطرح می‌شود كه آیا قانون تشدید مجازات ربایندگان اشخاص را باید منسوخ دانست یا خیر؟ یكی از نقاط قوت قانون ‏اخیرالتصویب در خصوص موضوع، جرم شناختن شروع به ربودن اشخاص می‌باشد (تبصره ماده 621). علاوه بر جرم آدم‌ربایی، ‏جرائم دیگری وجود دارند كه به عنوان جرائم علیه آزادی تن شناخته می‌شوند از جمله توقیف و حبس غیرقانونی و اخفا اشخاص ‏قانونگذار ما جرم اخفای اشخاص را در چندین مواد قانون مجازات اسلامی به تصویب رساند. چنانچه در ماده 583 و ماده 621 ‏قانون مذكور جرم اخفای اشخاص مورد حكم قرار گرفته است . لذا باید دید در این خصوص چه تفاوتی بین این مواد وجود دارد. ‏متاسفانه قانونگزار جدید تمام مباحث جرم آدم‌ربایی را در یك ماده و یك تبصره خلاصه نموده است این در حالی است كه در قانون ‏تشدید مجازات ربایندگان اشخاص 12 ماده به این جرم اختصاص داده شده است .‏